Sommige berichten brengen je binnen 3/10 seconde terug naar je jeugd. Ik sla de moderne Haagse Courant open, die tegenwoordig AD heet, en lees:

De Marathon weer gesloten

DEN HAAG - Discotheek De Marathon in Kijkduin is voor onbepaalde tijd gesloten. Dat heeft de rechter deze week besloten in een kort geding tussen de gemeente Den Haag en de exploitant van de horecazaak.
De sluiting heeft te maken met een gebrek aan de juiste vergunningen. „Zodra die in orde zijn, kan de zaak weer open,’’ stelt de gemeente.
De Marathon is een begrip in Den Haag. Hele generaties Hagenaars groeiden op met deze discotheek aan de rand van de stad. In Harrie Jekkers’ onsterfelijke Haagse volkslied O, o, Den Haag werd de Marathon zelfs vereeuwigd: Op me Puch een wijffie halûh en daarna dansûh in de Marreton.
Het ging al een tijdlang niet goed met de discotheek. Als Celebration Studio’s werd het meer een verhuurbedrijf voor feesten. Daarna heette het pand Fantasy Dance Theatre.
De vroegere eigenaar Frans Winterswijk nam het pand in 2005 weer over om oude tijden te laten herleven, maar Winterswijk is inmiddels ook weer vertrokken.
De huidige exploitant was niet bereikbaar voor commentaar.

Met verbazing leg ik de AD in mijn schoot en staar voor me uit. De Marathon… Tjonge… dat is pas een monument uit het verleden.

Ik denk dat mijn complete generatie is opgegroeid met De Marathon. Ook ik ben daar geweest. Ik weet niet of het nu zo leuk was, of dat je er heen ging omdat iedereen dat deed. Er heerste wel altijd een bepaalde geheimzinnigheid rond De Marathon. Zo liepen alle uitsmijters met pistolen rond, waren het stuk voor stuk ex- en toekomstige bajesklanten, de drugs lagen daar op tafeltjes te wachten op een nieuwe gebruiker en ontbeet de eigenaar van de Marathon elke zondagochtend met God.

Ik heb van dat alles eerlijk gezegd nooit iets gemerkt. Oké, een normaal gesprek met een uitsmijter van De Marathon is niet mogelijk geweest. Daar stonden ze ook niet voor.

Voor mij waren de uitsmijters die jongens die de rij van buiten naar binnen onderbraken zodra het bij “de jassen” te druk werd. Dat deden ze door bij diegene die daar toevallig stond heel hard op de borst te slaan, het liefst niet kijkend. Tja, de heren hadden de macht.

Zo stond ik ook een keer in de rij die klap op te wachten. Ik was toen al langer dan de gemiddelde bezoeker. En ik zag het gebeuren. Die kleine dikke uitsmijter haalde zijn arm omhoog met het doel de rij te onderbreken. Hard kwam de arm naar achteren en VLAM, zo op mijn buik. Plonk! In die tijd was ik fanatiek karateka en had buikspieren waar je heel hard op kon slaan. Dat in combinatie met twee meter lengte en een uitstraling waar zelfs deze Neanderthaler voorzichtig mee was, deed de man omkijken en vervolgens voor hem heel ver omhoog. Zichzelf groot maken had voor hem geen zin. Zelfs dan kwam hij tot onder mijn schouder. Het enige wat hij zei was: “Hou je het rustig…?”

En natuurlijk was daar Frank. Frank zat bij ons op school. Frank was heel populair. Ik begreep dat nooit zo. Frank was niet knap. Frank blonk nergens in uit. Noch in sport-, noch in school prestaties. Maar Frank kennen had voor veel medescholieren, man en vrouw, een heel belangrijk voordeel: Frank werkte als barman in De Marathon! Hij was het allemaal. Geheimzinnig, mysterieus, zo volwassen voor zijn leeftijd en hij kende van die belangrijke mensen! Frank, ja, die kwam er wel! En dat is ook gebeurd. Hij is alleen iets minder mysterieus en geheimzinnig werk gaan doen dan er toen van hem verwacht werd… Hij is autoverkoper bij Hyundai…

Vanzelfsprekend ben ik al in geen jaren binnen geweest. Het schijnt verbouwd te zijn. Rondjes lopen kan niet meer. Een stuk charme van de oude Marathon. Bij elke bar kende je wel iemand. Dat maakte deze tent volgens mij ook zo leuk. En toch vraag ik me af wat de oude eigenaar bezielt om oude tijden weer te doen herleven. Volgens mij is er geen plek meer in deze tijd voor De Marathon. Hetzelfde geldt voor de Bluetiek Inn en Cartouche. Dit moeten herinneringen blijven. Zet het op Monumentenzorg en blijf er af. Veranderingen uitsluitend MET toestemming van een stuk of 500 van mijn generatiegenoten.

www.bighenk.com

 “Zullen we weer op dansles gaan?” vroeg mevrouw Henk onlangs. Van schrik liet ik haast mijn koffie uit mijn handen vallen.

Dansles… de laatste drie jaren komt dit onderwerp met te grote regelmaat terug. Niet dat ik een hekel heb aan dansen hoor. Helemaal niet.

Met veel plezier denk ik terug aan de tijd dat wij elkaar leerden kennen bij Ruby Dorani. Ik zeventien en zij vijftien. Ze was er met een ander vriendje naar toe gegaan. Pietje zonderkin werd hij standaard door mijn schoonvader genoemd. Het laat zich raden waarom. Naast dat had hij altijd een te korte lange broek aan en was hij tot overmaat van ramp ook nog onderdeel van een ouderwets Schevenings gezin. Daar ik zelf half Schevenings ben weet ik precies wat ik hier mee zeg.

Maar tjonge wat was ik jaloers op hem! Hij was namelijk tien jaar ouder dan ik. Had al een baan, en dus altijd geld op zak en natuurlijk een bij de leeftijd horende auto. Een poepbruine Opel Ascona! Dat alles was nog niet het ergste. Het ergste was dat hij tot zeker halverwege het eerste cursus jaar mevrouw Henk naar huis bracht! Die op dat moment overigens nog geen idee had dat ze mevrouw Henk heette.

Ik koester dus eigenlijk best warme gedachten aan dansles. En toch word ik niet heel erg enthousiast van het idee om dat nu weer te gaan doen. Ik weet niet precies waar het aan ligt. Er zijn gewoon dingen die je later anders ervaart dan wanneer je zeventien bent denk ik.

Mevrouw Henk is de druk wel aan het opvoeren inmiddels.

“Als jij niet meegaat, dan zoek ik wel een andere man die met mij wil gaan dansen”.

Ze weet als geen ander dat menig vechtpartij in het verleden ontstaan is door de te gretige blikken van andere mannen naar mijn vrouw. En helaas moet ik bekennen dat ik met mijn veertigste daar niet heel erg in veranderd ben.

“Ja, leuk”begin ik voorzichtig een antwoord inclusief uitweg te verzinnen. “En had je toevallig ook al iemand in gedachten?”. De uitdrukking op mijn gezicht hou ik zo oppervlakkig mogelijk.

“Misschien wel.” Antwoordt ze te snel.

Ik heb haar wel even geattendeerd op het feit dat er ook dansscholen bestaan waar je met je eigen sekse kan dansen. Ze heeft zat leuke vriendinnen waar ze dat mee kan doen.

Overigens heeft mevrouw Henk nog meer interesses die ik, helaas, niet met haar deel. Ikea is daar ook een voorbeeld van. Ze wordt hierbij wel gesteund door de Benjamin van de familie. Ook hij mag zich graag door de gangen van een grote raamloze ruimte laten leiden. Natuurlijk met halverwege deze stormbaan de beloning van die Zweedse stuiterballen en als eindprijs “Het ijsje van Ikea!”. Dit staat bewust tussen aanhalingstekens, omdat het ijsje van Ikea inmiddels een begrip geworden is in huize van Wessel. Ik word daar niet heel erg enthousiast van. Ik loop als een geslagen hondje achter haar aan te sjokken, stop waar zij stopt en doe braaf.

Aan de andere kant heb ik natuurlijk weer interesses ontwikkeld, waar mevrouw Henk compleet de zin niet van inziet. Met name fotozaken (en dan bedoel ik de speciaalzaken, niet de 1uurs fotoafdrukservice), of de betere fietszaken kan ik eigenlijk niet voorbij lopen, zonder even naar binnen te gaan om eens lekker lang rond te neuzen naar de nieuwe techniekjes.

Het maken van foto’s, wat niet binnen drie minuten is gebeurd zoals de onwetenden denken, heeft iets vermakelijks voor mevrouw Henk. Zo ook het fietsen in een volgens haar volstrekt belachelijke outfit.

“Er zijn vrouwen die dat wel opwindend vinden hoor!” kom ik venijnig terug.

“Noem er 1!”

Dat doe ik maar niet…

Ongeveer de dag voor D-day, eens per maand, zijn dit toch wel de onderwerpen die besproken moeten worden.

Gelukkig weet ik dat dit maar 1 dag duurt.

Het is alleen jammer dat wij mannen geen excuus schijnen te hebben om chagrijnig te zijn. Wij zijn niet ongesteld. Wij kennen geen overgang. Wij zijn gewoon chagrijnig…

www.bighenk.com

Wanneer je, zoals wij, een auto met humor hebt, moet je eigenlijk op alles voorbereid zijn.

Na de laatste grap van ons lachebekkie heb ik hem waarschijnlijk ergens beledigd. Diverse Professionals hebben zich gebogen over de humor van mijn auto.

We hebben het geprobeerd met de plaatselijk garage. Die kwam met een diagnose waar ik zelfs de humor niet van inzag. Auto moet opgehaald, sloten vernieuwd, startonderbreker vervangen, centrale deurvergrendeling herzien, een manicure, massage, een kilo of wat afvallen en drie potten vitaminen.

“Is hij dan ook gelijk APK gekeurd?” vroeg ik wat onnozel.

“Nee, mijnheer, daar moeten we dan nog apart aandacht aan besteden”. Hij sprak met een overtuiging die mij angst inboezemde.

Waarschijnlijk door de enorme levenservaring die ik door de loop der jaren heb opgebouwd (Hee, een voordeel van ouder worden!) en het onbegrip van diverse over de motorkap gebogen vrienden en vage kennissen, leek het verstandig om toch eens een “second opinion” aan te vragen.

Het was dan ook een goed idee om gebruik te gaan maken van een organisatie die  landelijke bekendheid heeft en ook nog verstand van auto’s zegt te hebben.

Internet is snel gevonden en binnen 10 minuten was Hendrik lid van de ANWB. Trots ontvingen we het bevestigende en verlossende e-mail. U bent lid! Hier uw lidmaatschapnummer en het telefoonnummer waar u naartoe kunt bellen wanneer u pech heeft.

Nou, die pech hadden we, dus vol ijver de opgegeven nummers in de telefoon getoetst.

“ANWB wegenwacht, waarmee kan ik u helpen?”

“Dag mevrouw, met Henk van Wessel spreekt u. mijn auto doet het niet meer.”

“da’s niet zo best, mijnheer. We gaan ons best doen om dit zo snel mogelijk te verhelpen”.

Mijn vertrouwen groeide en de angst van te lang zonder auto was eigenlijk al aan het verdwijnen.

“Een ogenblik hoor mijnheer….. ik zie dat u zojuist lid bent geworden?”

Een vraag die mijn hoop op snelle hulp al enigszins deed verbleken…

“Euhh… ja…. Nu zie ik het…. Euheum… ja…. Goed…. “ Het was duidelijk dat de mevrouw in kwestie een schermpje aan het lezen was. De diagnose werd gesteld.

“Het spijt me enorm mijnheer, maar ik kan u nog niet helpen.”

Nu leek het mij ook wat raar, dat juist deze dame met overall op de fiets zou stappen, naar Den Haag zou komen om daar mijn auto op andere gedachten te doen brengen.

“Wat is het probleem, mevrouw?”.

“Wij mogen u pas na 8 dagen helpen. Het kan wel eerder, maar dan kost het u een extra 120 euro”.

Een weinig aantrekkelijk idee. Niet dat ik vies ben van geld uitgeven, maar ik doe dit liever aan andere dingen dan een monteur betalen die alleen maar aan komt rijden.

De weersverwachting was heel goed voor de komende week. Ik verwachtte geen onverwachte uitstapjes deze week, dus vertelde de dame dat ik dan over 8 dagen wel zou terugbellen.

Precies na 8 dagen belde ik voor de tweede keer naar de ANWB.

“ANWB wegenwacht, waarmee kan ik u helpen?”

“Goedemorgen mijnheer, u spreekt met Henk van Wessel. Mijn auto doet het niet meer”.

“da’s niet zo best, mijnheer. We gaan ons best doen om dit zo snel mogelijk te verhelpen”.

Wederom het lidmaatschapnummer opgegeven.

Na ongeveer dezelfde geluiden als zijn vrouwelijke collega tijdens het eerste gesprek kwam ook deze mijnheer met een antwoord.

“Het spijt me mijnheer, maar ik kan u nog niet helpen”.

Voorbereid op dit antwoord, liet ik de mijnheer weten dat we inmiddels 8 dagen verder zijn en ik dus weldegelijk recht heb op hulp van de ANWB.

“Ja mijnheer, maar onze algemene voorwaarden zeggen dat dit pas NA acht dagen kan. Het kan wel eerder, maar dan moeten we u een extra 120 euro in rekening brengen”.

En inderdaad, ik belde op de achtste dag. Deze duurde nog een paar uur en ik kon me dus heel goed voorstellen dat ik absoluut nog geen recht had op welke vorm van hulp dan ook.

“Nu sta ik midden op het drukste kruispunt van Den Haag mijnheer, en er is weinig begrip van de andere automobilisten om mij heen. Kunt u misschien toch een gele auto sturen?” probeerde ik het met een leugen.

De man was onverbiddelijk.

“vanaf wanneer kan ik u bellen zonder dat ik 120 euro moet betalen?” vroeg ik toch ietwat geïrriteerd.

“morgen, na twaalf uur, mijnheer”. Antwoordde hij met irritatie verhogende rust aan de andere kant van de telefoon.

“twaalf uur vannacht bedoelt u?”

“Jazeker”.

En zo kwam het dat een oplettende bekende vanmorgen om 00.30 uur een gele ANWB polo de oprit op zag rijden.

Ik kan het mij verbeeld hebben, maar ik dacht mijn auto even te zien bibberen. Waarschijnlijk de zekerheid waarmee deze monteur op hem afliep. De vakkundigheid waarmee hij stelselmatig de eventuele problemen zou vinden. Het leek een bokswedstrijd. Ik hoorde het bekende muziekje van Rocky door de nacht galmen. Uiteindelijk in de derde ronde ging hij neer. Het prachtige geluid van een startende auto deed een glimlach op mijn gezicht toveren.

Vandaag gaan we de boodschappen weer met de auto doen. En dan niet bij de dichtstbijzijnde Albert Heijn. Ergens waar het te verantwoorden is dat we met de auto gaan.

Voor mijn gevoel hebben we twee keer 120 euro uitgespaard. Die gaan we er vandaag ook maar eens doorheen jassen. Eerst tanken en door de wasstraat. Hij verdient het. Ik hoop dat dat zijn zin naar wraak zal verzachten…

www.bighenk.com

Van de week zat ik op weg naar de fruitkraam op een bankje van het mooie weer te genieten met mijn gedachten bij... dat doet er nu even niet toe. Er kwam een oudere man aanlopen die vroeg of hij even bij mij mocht zitten. Aangezien ik wel een zwak heb voor oude mensen, wees ik naar de bank.

“even weg uit die gevangenis” zei hij en wees naar een inderdaad niet heel erg gezellig aandoend bejaardentehuis. Het begrip “het laatste uitzicht” kreeg hier wel een hele sombere betekenis.

Hij probeerde een sigaret uit een pakje te lokken met iets te stramme vingers. Dat gaf mij even de tijd om hem op te nemen. Keurige heer. Netjes in blauw pak, Keurige gepoetste schoenen en net gestrikte das. Hier en daar een voor mij onverklaarbaar vlekje. Een knoop mistte van zijn jasje.

“hoe oud denkt u dat ik ben?” Een wat ongewone openingsvraag en aangezien ik zelf net 40 ben geworden ligt het onderwerp verjaren nog steeds ietwat gevoelig.

En wat zeg je op zo’n vraag? Bij een vrouw roep ik steevast “26”. Een veilige leeftijd. Zijn ze jonger dan vind je dat ze er volwassen uitzien. Zijn ze ouder dan maak je een hele goede beurt. Maar bij een man… Voorzichtig riep ik “Een jaar of zeventig denk ik…?”  

“Negen en tachtig mijnheer!” riep hij met gepaste trots.

“Zo zo, en nog steeds in volle gezondheid?’loog ik er op los. Want de staar had beide ogen al aangetast en het trillen van de handen verraadde ook een of andere ouderdomskwaal.

En inderdaad, zijn antwoord gaf duidelijkheid. “nee, helaas niet meer. Ik zie niet zo goed meer, horen ook niet en heb ouderdomssuiker”.

“maar”, zo ging hij vol goede moed verder, “ik heb wel een mooi leven gehad hoor. Althans, op de maatschappelijke ladder heb ik successen gekend. In de liefde was ik helaas niet zo gelukkig”.

Nou, dacht ik, ik ga er maar voor zitten, want volgens mij gaat hij precies vertellen wat hij daarmee bedoelt.

“vier vrouwen heb ik gehad mijnheer. Vier! Twee daarvan waren ziek en zijn overleden, 1 ben ik van gescheiden en de laatste maakt mij het leven onmogelijk. Alles heeft ze afgenomen. En nu wil ze zelfs bepalen dat ik mijn jongste kind niet meer mag zien”.

Verbazing moet op mijn gezicht te lezen zijn geweest. Heb ik iets gemist? Heeft hij iets verteld wat ik nu had moeten weten? Koortsachtig dacht ik na. Een snelle rekensom schoot door mijn hoofd. De man is 89. laten we zeggen begonnen met kinderen toen hij 25 was. Vier kinderen misschien? Hoe oud moet die jongste telg wel niet zijn dan? Toch gauw een jaar of 55, 60 misschien? En wat heeft zijn moeder dan in godsnaam nog te vertellen over deze kerel?

“Elf”, sprak hij alsof hij zojuist met mij meegerekend had. “pardon?” zei ik, enigszins uit het veld geslagen.

“de leeftijd van mijn jongste zoon”, zei hij. “Ik zag u nadenken”.

“maar…” en ik merkte dat ik begon te stamelen. “met alle respect natuurlijk, maar hoe oud is uw vrouw dan?”.

“44”. De trots was door zijn met staar aangetaste ogen te lezen. “maar de laatste jaren waren geen mooie relatie hoor. Zelfs het geld uit mijn zak heeft ze gepakt. Ik mocht ook nooit mijn kind ophalen van de voetbal”.

Met een nonchalant gebaar gooit hij het resterende stukje sigaret weg, om gelijk een nieuwe te pakken. Misschien dat hierdoor het onderwerp ineens totaal veranderde.

“nu hebben ze me ook nog het nieuws afgenomen in dat rot tehuis”. Nu ben ik wel gewend om van de hak op de tak te springen in een gesprek, maar dit ging mij zelfs te snel.

“ineens zijn alle zenders weg. Nergens meer nieuws”.

“Tsja, Casema heeft besloten om voor heel Haaglanden de zenders om te gooien”. Zei ik. “U moet even aan de verpleging vragen of ze de tv opnieuw in willen stellen”.

“Ik vraag het wel aan Jaap. U weet wel, Jaap met die honden. Hij zit hier ook regelmatig”. Aangezien dit bankje voor mij absoluut nieuw was, had ik ook geen idee wie Jaap met de honden was. Maar, begrijpend knikte ik ja.

“Ze heeft de laatste twee jaar een relatie gehad. Met iemand op de voetbal”. Zei hij. “Een jong iemand zei mijn zoon. Die had het gezien. Ik heb nog nooit aan een andere vrouw gedacht. Eerlijk niet”.

“mijnheer, ik vind het heel gezellig, maar ik moet nog fruit halen. Voor mijn vrouw”, probeerde ik te ontsnappen. Terwijl ik op mijn fiets stap hoorde ik zeggen “wist u dat ik nog ter dood veroordeeld ben geweest in Duitsland? Tijdens de oorlog”.

“Excuus, maar ik moet nu echt…” En al omkijkend wees ik richting de fruitkraam.

“Natuurlijk. Ik begrijp het. Als de vrouw roept…Misschien kunnen we eens een kop koffie…”.

“Ja, dat lijkt me leuk. Kunnen we uitgebreid over de oorlog praten…”.

Ik weet welk bejaardentehuis hij woont. Hij heeft hem aangewezen. Maar ondanks het leuke gesprek heb ik geen idee hoe de man heet… Die koffie zal er wel niet van komen…

 www.bighenk.com

Zij verstaat de kunst van bij me horen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee
Soms begint ze in mijn hart te zingen
Waar het nacht wordt heeft ze lichtjes aangedaan
En door haar weet ik dan door te dringen
Tot de onvermoede schat van ons bestaan
Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden, dan alleen met haar

Zij kent al mijn dromen en mijn wanen
Al mijn haast en al mijn honger en mijn spijt
Als ik lach kent zij alleen de tranen
Die daar achter liggen in de tijd
Zo alleen maar wil ik verder leven
Schuilend bij elkaar
En als ik oud moet worden, dan alleen met haar

Zij is meer dan deze woorden zeggen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
Maar wie weet een wonder uit te leggen
En een wonder draag ik met me mee

(Frans Halsema, voor haar) 

Love always...

Soms zijn er van die dagen waar je eigenlijk niets van verwacht. Vandaag was zo’n dag. De verwachting was eigenlijk wel goed. Het zou een mooie zomerse, of in ieder geval zonnige dag worden. Vrijdag de 13^e hebben we overleefd. Geen gekke of gevaarlijke situaties, geen gekke berichten.

Vanwege het mooie weer half Den Haag gezien per fiets in plaats van in die te warme auto. Dat we een auto met humor hebben heeft hier niets mee te maken. Humor? Jazeker. Zo eens in de zoveel tijd bepaald hij zelf of hij wel of niet mee gaat met ons. Met alle vriendelijkheid ziet hij ons aankomen en opent vol goede moed zijn deuren. Bij het omdraaien van het sleuteltje doet hij alvast de elektrische antenne omhoog, wat resulteert in een langzaam opkomend en aanzwellend muziekje. Dit kan hij zelfs als ik het frontje van de radio in mijn hand heb…

Maar soms, heel soms heeft hij wat extra aandacht nodig. Dan besluit hij dat hij helemaal geen zin heeft om weg te gaan. Vaak op zeer onhandige momenten overigens. Lieve woordjes, streling over zijn dashboard en heel veel persoonlijke aandacht doen hem dan alsnog besluiten om ons mee te nemen op avontuur naar de grote stad.

Dit weekend echter had hij besloten om ons niet eens binnen te laten. Na wat aandringen en het ouderwets sleutel in de deur steken, mocht ik in ieder geval op z’n stoel zitten. Alleen het starten vertikte hij steevast. Wijze raad leerde dat het waarschijnlijk een zekering is. Geen probleem, behalve dat de zekeringkast in de kofferbak zit. En die blijft potdicht.

Maar zoals gezegd, het fietsen op deze prachtige dag had daar niets mee te maken. Ook niet tijdens de wekelijkse boodschappen… het gaat prima hoor met drie te volle tassen aan je stuur en een te vol gepropte rugzak. Daar heb je echt geen auto voor nodig.

Dus al met al een lekkere, gezonde, leuke en gezellige doorsnee zaterdag. Niets gebeurd eigenlijk… Althans… niet officieel…

www.bighenk.com

Soms stel je jezelf een doel in het leven die je, gaande de weg er naartoe als te volbrengen ziet. Je stelt een deadline, je past je levenstijl aan en gaat aan de slag voor dat ene moment. Soms komt de gestelde deadline net op tijd, soms te laat.

Voor ons was 17 maart zo’n deadline. Ingepakt als een sportief familie uitje. De jongste telg van acht had diverse trainingsrondjes gemaakt, met het doel op 17 maart de medaille voor de 2,5 kilometer in de wacht te slepen. Met een krappe 17 minuten was hij klaar. Een prestatie van formaat. Vol trots lag de behaalde trofee op het nachtkastje na een veel te lange dag.

De oudste zoon ging voor het echte werk. Met zijn 17 jaar en natuurlijke aanleg om heel hard te kunnen lopen, startte hij om 13.00 uur. Samen met een vriend eens kijken of ze inderdaad een “10” kunnen lopen voor hun LO2 examen. Daarbij gezegd dat de vriend in kwestie altijd roept dat de enige sprint die hij trekt, die naar de tram is en zich verder niet vermoeid met allerhande sportieve gebeurtenissen. Niet alles is wat het lijkt, zo bleek ook hier. Als twee kanonskogels werden ze afgevuurd. Samen oplopend als Sjors en Sjimmie (de vriend is een donkere jongen, Tim speelt voor Sjors) alsof ze door een paar wilde honden werden achtervolgd, raffelden ze de tien kilometer in 49 minuten af. Mind you, ongetraind en nog nagapend van een aantal tentamens die ze net achter de rug hadden.

Mijn vrouw heeft ooit de 21 kilometer gelopen op de CPC en mocht dit jaar als begeleiding en mental coach mee. Vergist u zich niet. Ook zij heeft haar kilometers wel gemaakt hoor. Van de start van de 2,5 kilometer naar de finish, naar de start van de 10 kilometer naar de finish, met volle bepakking (jasjes, broeken, drinken en wat al niet meer) en drie kinderen om op te letten.

En ik? Ik was een van die 20.000 lopers die zich lieten samen prakken op de Fluwelen Burgwal, met het doel om via een omweg van 10 kilometer op het Lange Voorhout aan te komen.

Binnen de deadline? Ik vind dat een ieder die op deze dag een prestatie heeft neergelegd, z’n deadline gehaald heeft. Zo ook ondergetekende. Tevreden? De door mijzelf gestelde tijd is niet gehaald. Dat is een teleurstelling. In dat geval kun je zeggen dat de deadline te laat kwam. Twee dagen eerder liep ik hem wel in de gestelde tijd. Maar de prestatie is er niet minder om.

Gelukkig kunnen we weer een doel stellen op 17 Mei aanstaande. Dan wordt deze dag in het klein overgedaan met de “Royal Ten”.

Voor mij betekent dit dat ik nog twee maanden aan trainingstijd heb om de gestelde tijd te halen. Bloed, zweet en tranen. Schema’s maken hoe harder te kunnen, koolhydraten en andere gezonde dingen naar binnen, alles wat lekker is, en per definitie ongezond, blijft buiten. Voor de komende 2 maanden zal dat het motto zijn. Het lekkere gevoel zal mijn beloning zijn.

En voor wat betreft “The Day after”… ’s morgens op de fiets een rondje Hoek van Holland gemaakt. En dan kom ik er weer achter dat fietsen mij toch eigenlijk veel beter ligt. En dat na zo’n weekend mijn benen aanvoelen alsof ze echt niets meer willen.

www.bighenk.com

Er zijn foto’s gemaakt. http://www.vanwessel.net/cpc2007.html

De datum 17 maart 2007 staat rood omcirkeld in mijn agenda. Dan vindt voor mij de tweede editie van de City-Pier-City plaats. Als een soort “laatste kans dertiger” heb ik mij gestort in het sportieve leven.

 Met de 10 kilometer van de CPC in het vooruitzicht, bestaat mijn week dus uit drie keer squashen, twee a drie keer lopen en 1 keer per week als een dolle kleuter op een mountainbike hetzij over het strand, hetzij door een al dan niet kunstmatig aangelegd bos crossen. Dat laatste niet geheel zonder gevaar zoals de intimi wellicht onlangs vernomen hebben.

 Met al dat sporten heb ik ook direct mijn vrouw een nieuwe hobby gegeven. Want u kunt zich voorstellen wat een enorme berg vuil wasgoed al dat sporten veroorzaakt. Met een onvermoeibare ijver blijft zij de gestelde deadlines halen. Nooit grijp ik mis. Nooit een vuil en stinkend T-shirt. Zelfs modderspetters op rugzakken worden tussendoor verwijderd, schoenen schoongemaakt en “en passant” verloren gewaande zweetbandjes terug gevonden. Hulde voor mijn vrouw!

 Mijn eerste CPC editie was een ongekend succes! Als onervaren loper heb ik de 10 km in 1 uur 1 minuut afgelegd. Mijn oudste zoon als “haas” voor me uit gestuurd. De eerst 5 km veel te hard gegaan. Ik heb gelezen dat dit een klassieke beginnersfout is. Maar de resterende kilometers op karakter ook volbracht. Belangrijk doel was om NIET te gaan wandelen. Blijven rennen was het motto. En dat is gelukt.

 Even tussendoor: mijn oudste zoon is 17, was toen dus 16.Terwijl ik toch redelijk aan het eind van mijn Latijn de finish haalde, heb ik hem niet op hijgen kunnen betrappen…Sterker nog, voor school moet hij dit jaar ook 10 km lopen. Zijn doel staat op 40 minuten….

 En daarmee is ook dat getal gevallen. De veertig. Ergens dit jaar gaat het een feit worden. Ik word veertig. Misschien dat al dat sporten daar wel mee te maken heeft. Het fysiek willen bewijzen schijnt toch ook een eigenschap van de midlife crisis te zijn. Naast een motor, cabriolet of jonge vriendin.

 Dat laatste ga ik maar niet doen. Ik heb al begrepen dat mijn vrouw niet zo modern is dat ik dat ongestraft kan doen. Daarbij dreigt zij met een jongere vriend. Aangezien zij veel en veel knapper is dan ik ben zal het voor haar geen enkele moeite zijn dat dreigement waar te maken. En ik moet een jongere vriendin nog maar zien te krijgen. Iets wat mijn midlife crisis geen goed zal doen.

 Pesterijen over mijn aankomende verjaardag zijn niet van de lucht. Wanneer ik weer eens iets vergeten ben, zijn de opmerkingen rijkelijk aanwezig. Ik probeer er altijd maar een grapje van te maken. Een reactie mijnerzijds op een verkeerde afspraak: “tsja, vergeetachtigheid komt vroeg dit jaar.” Steevast afgestraft met: “rond 5 april?” U begrijpt, de datum van mijn verjaardag.

 Ik wil deze verjaardag dus eigenlijk stilletjes voorbij laten gaan. Ik wil er niet aan herinnerd worden dat de lichamelijke aftakeling natuurlijk al lang in gang gezet is. Zo rond je 26^e schijn je fysiek op z’n sterkst te zijn. Dat is alweer een paar jaar geleden.

 Gelukkig beschik ik over een redelijke lichaamskracht. Ik kan nog steeds ongestraft met wasmachines de trap op. Zware zaken tillen geeft geen enkel probleem. En dat ik daarmee nog steeds indruk maak op mijn oudste zoon, streelt mijn ego.

Ook wanneer ik fietswedstrijdjes van hem win, geeft dat  een goed gevoel. Zoals gezegd, mijn looptempo doet hij zo ongeveer slapend, maar op de fiets blijf ik hem nog voor. Alleen jammer dat ik dan achter mij met heel veel verbazing in zijn stem hoor: “Hoe kan dat nou?” Alsof ik bejaard ben…

 Het zal dus ook tijdens mijn 40^ste levensjaar een vertoon van fysieke kracht blijven. Met in mijn achterhoofd de aftakeling. De kaalheid is al ingetreden. Maar dat was ook al toen ik nog achttien was…

 www.bighenk.com

Ik mag graag squashen. En eerlijk gezegd doen we dit ook niet onverdienstelijk. En natuurlijk is er dan competitie.... en een e-mailwisseling....

De naam van de e-mailer is, om begrijpelijke reden, gewijzigd....

Van: Henk
Aan: Alfred

Goedemorgen Fred,

 Hier is-tie dan. De overwinnings e-mail. De e-mail die alleen gestuurd mag worden door winnaars en met respect gelezen dient te worden door de verliezer.

 Voor de zekerheid wil ik nog even met je doornemen HOE je een overwinningsmail leest. Dat doe je staand, achter je bureau, rechterhand op je hart, het hoofd enigszins gebogen.

Daarbij zul je elke zin die je uitspreekt vandaag, beginnen met de woorden: “voordat ik je antwoord geef, moet ik je zeggen dat mijn vriend Henk een geweldige squasher is”.

 Ook ben je het je stand verplicht om mij vandaag ruim te laten weten hoe ontzettend onder de indruk je bent van mijn gevarieerde spel. Liefst per mail zodat ik, de winnaar, deze ook makkelijker kan verspreiden onder mijn vrienden/ kennissenkring.

 Wil je mentale ondersteuning in die vreselijke “day after”, schroom dan niet om mij daarbij om hulp te vragen.

 Je mentor,

Henk

Van: Alfred
Aan: Henk
 Hee henk,

 Ere wie ere toekomt, je bent (op dit moment) de beste.

De eer waarom je gevraad hebt komt je volop toe. en heb ik je volop gegeven.

Ben gaan staan in mijn volle lengte en heb aan mijn

collegaas gezegd dat ik heb verloren.

Aangezien de dames onder de indruk zijn van mijn fysiek, heb

ik de jouwe als overwinnaar aan hem moeten beschrijven.

 Goed dit gezegd hebbende heb ik vanochtend het boekje van Bordewijk "Bint"

in mijn tas gestopt hieruit een kleine passage: een hilarisch boekje over een leraar, de Bree, die als invaller een vreselijke klas krijgt "de hel".

de volgende passage:

 "Hij had twee momenten van grote vernedering.Hij stond voor de trap naar de hel. De werkster

kwam langs. Hij keek even. Het was volstrekt onwillekeurig. Hij keek even naar haar. Ze moest denken, dat hij om haar keek. met een vage glimlach gleed ze verder op kapotte hielen. 

[                    ]

Toen dacht hij over zijn kijken na. Het was niet zuiver geweest. Het was niet erg, maar ook niet zuiver. De sensualiteit van het schepsel trok hem. A-seksueel was hij ? [              ].

Het schepsel had een paar dagen later een zwart oog. Haar kerel natuurlijk, dacht de Bree. Hij was ineens genezen."

 Geen idee het hoe en het waarom, toch wel toepasselijk.

Amuseer je vandaag, geniet met volle teugen.

 fred H.

Van: Henk 
Aan: Alfred
Dank Fred, dank,

 Het zijn inderdaad deze lovende woorden die mijn dag vullen met gevoel van euforie.

Het boekje “Bint” is mij geheel niet onbekend. Het heeft ooit op mijn boekenlijst gestaan richting een eindexamen.

 Zoals je weet wordt ik niet gehinderd door een geloof. Behalve die in mijzelf. Echter bij het opruimen van de kast door mijn vrouw, kwam het Nieuwe Testament naar boven, in pocket formaat. Ik sla het open het lees het volgende:

 “Maar wanneer iemand, die sterker is dan hij, hem aanvalt en hem overwint, rooft deze zijn wapenuitrusting, waarop hij vertrouwde, en verdeelde zijn buit”.

(Lucas 11, vers 22)

 Je zou haast gaan geloven dat er toch een God bestaat. Hoe toepasselijk in de context van de overwinning van gisteren. Toeval bestaat niet.

Jou spreekwoordelijke wapenuitrusting laat ik nog even bij zijn rechtmatige eigenaar. Noem het barmhartigheid. Hoogmoed misschien. Maar lees je een passage verder in Lucas dan lees je het volgende:

 “Niemand steekt een lamp aan en zet die in de kelder of onder de korenmaat, maar op de standaard, opdat wie binnentreden het licht zien”. (Lucas 11, vers 33)

 Laat mij jou licht zijn. Jou leiden, of lijden…, richting een hoger niveau.

 Ik geniet met volle teugen.

 Hendrik

Van: Alfred
Aan: Henk

 Van: Henk
Aan: Alfred

Sinds een paar maanden hebben wij oom Theo in huis. Het ging niet meer waar hij woonde. Ze hebben het echt geprobeerd. De eerste ontmoeting met zijn vriendin leek veelbelovend, echt de tijd genomen om elkaar te leren kennen, relatie opbouwen en samenwonen. Maar al vrij snel bleek dat het gewoon niet ging. Er was geen chemie. Geen verliefdheid. Sterker nog, op een gegeven moment liep de situatie volledig uit de hand en werd oom Theo echt getreiterd.

Niet alleen door zijn vriendin, maar ook door familieleden van zijn vriendin. De situatie werd onhoudbaar en er werd besloten dat ze uit elkaar gingen. Zijn vriendin bleef in het huis wonen en oom Theo kon, ondanks zijn leeftijd, ergens anders heen.

Sindsdien zit hij bij ons thuis. In het begin toch een beetje onwennig. Stel je maar voor: ineens zit er een vreemde in je vertrouwde woonomgeving. Ook voor oom Theo was het wennen. De eerste dag zat hij een beetje voor zich uit te staren. Er kwam eigenlijk niet veel uit. Meer dan wat eten en slapen deed hij eigenlijk niet.Maar zo na de eerste dag, twee dagen, werd het allemaal wat meer vertrouwd.

De kinderen hadden er schik in dat oom Theo in huis was gekomen. Al snel namen ze hem in vertrouwen. Eerlijk is eerlijk, de kinderen praatten, oom Theo was meer het “luisterend oor”.Mijn vrouw en oom Theo, dat klikte ook gelijk heel goed. Misschien is het inderdaad zo dat de liefde van een man via de maag gaat. Mijn vrouw kan heel goed koken, en oom Theo is een absolute fijnproever.

En wat een opvoeding! Beleefd en voorkomend. Twee woorden die echt op hem van toepassing zijn. Hij is er een met een ouderwetse opvoeding. Altijd gedag zeggen wanneer je weg gaat. Altijd eet smakelijk wanneer er gegeten wordt. Altijd tijd voor een vriendelijk woord. Hij is deels opgevoed met Indonesische invloeden. Hij zegt dus steevast: “Selamat makan”. Voor de niet kenner: Eet smakelijk op z’n Maleis. Je kunt je voorstellen dat de kinderen dit heel leuk vinden.

Natuurlijk wordt er met regelmaat door vrienden gevraagd hoe het met oom Theo gaat. En dat geeft soms toch wat genante momenten. Want oom Theo heeft ook wat rare gewoonten…. Zoals we laatst in de Albert Heijn aan iemand vertelde…:

“He hallo. Hoe is het met oom Theo?”

“Oooh, prima hoor. Het is echt heel gezellig, gaat helemaal goed!”.

“Nou leuk”.

“Ja, alleen… misschien wat onsmakelijk, maar als je niet oppast dan poept hij op het kleed…”.

“Oh, da’s niet best”.

“Nee, en knoeien met z´n eten! Echt alles zit onder.”

“hè, wat vervelend.”

Je kunt je voorstellen hoe de mensen om je heen naar je kijken. Die hebben natuurlijk geen idee dat je het over een Grijze roodstaart hebt... HenkPssst! Ik krijg de foto van oom Theo niet hier geplaatst. Ga ik navragen. Maar tot die tijd kun je hem hier zien: www.vanwessel.net/oomtheo.html